Πρόγονοι

ΣΥΝΘΕΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΕΧΝΗΣ – ΠΡΟΒΟΛΗ

Γιατί όμως η πραγματικότητα θα έπρεπε κατ’ ανάγκην να διαθέτει συνοχή;

Ακολουθώντας τη λογική της συνοχής, εφαρμόζουμε, για άλλη μια φορά,

μια έννοια που ανακαλύψαμε κατά τον ημερήσιο βίο μας σε ένα σύμπαν

που δεν υπακούει στη συγκεκριμένη λογική

Ερνέστο Σάμπατο

Ένας πρώην παλαιστής στις Σέρρες τρώει πέντε αυγά πριν το μεροκάματο· ο Διονύσης Σαββόπουλος λίγο πριν βγει στη σκηνή στην τελευταία του συναυλία στην Αθήνα· μια ιερόδουλη παρακολουθεί βουβό χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα σε χαλασμένη τηλεόραση· ο Ε.Χ. Γονατάς κλαδεύει ένα φυτό· ένας ηλικιωμένος συνομιλεί με τον Θεό από το τηλέφωνο· ένα πρόωρο βρέφος κινείται μέσα σε μια θερμοκοιτίδα· μια Γεωργιανή νοσοκόμα ψιθυρίζει ‘κοιμήσου’ σε μια ασθενή· ο Βασίλης Παπαβασιλείου μιλά για τον Τσέχωφ· μια ηλικιωμένη στην Κομοτηνή απευθύνεται σε έναν τηλεοπτικό παρουσιαστή στην οθόνη· ο νεαρός Ζάφος Ξαγοράρης ζωγραφίζει λάβαρα στις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Η ταινία ντοκιμαντέρ της Εύας Στεφανή συγκροτεί μια κιβωτό θραυσμάτων από ημιτελείς ιστορίες και ασύνδετες φαινομενικά στιγμές που κινηματογραφήθηκαν μέσα σε διάστημα τριάντα ετών. Ένα παλίμψηστο συναντήσεων με ανθρώπους διαφορετικών εθνοτήτων, ηλικιών και κοινωνικών τάξεων, όπου οι ζωές άσημων, μοναχικών προσώπων διασταυρώνονται με συνομιλίες δημιουργών και καλλιτεχνών. Η συνειρμική αυτή ύφανση εικόνων και ήχων –‘ρετάλια’ όπως τα λέει η ίδια– συνθέτει ένα μωσαϊκό παρόντος και μνήμης, μνήμης και παρόντος.

Το έργο συμπληρώνεται από σύγχρονες μικροϊστορίες. Ο βασικός κορμός, ωστόσο, αποτελείται από αχρησιμοποίητο υλικό της περιόδου 1995-2025, το οποίο παραπέμπει λοξά στο Ο κόσμος του χθες του Στέφαν Τσβάιχ, όχι ως νοσταλγία, αλλά ως επαναπροσδιορισμό του ποιοι είμαστε σήμερα.

Αποσπασματικές στιγμές της πραγματικότητας, εμπνευσμένες από τη μακρόχρονη συμμετοχική παρατήρηση ανθρώπων από το 1995 μέχρι σήμερα. Συμπεριφορές πολύ αδιόρατες ή λοξές για να καταγραφούν στον χάρτη της επίσημης ιστορίας.

Εν μέρει αυτοβιογραφικό, εν μέρει από τον κόσμο του χθες αλλά και του σήμερα, με το ένα πόδι στον ρεαλισμό και με το άλλο στο παράδοξο, το ψηφιδωτό αυτό είναι μία προσπάθεια αποτύπωσης της γεύσης του ονείρου μέσα στην πραγματικότητα.