I-ONE
του Ιβάν Βιριπάγεφ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΡΕΜΙΕΡΑ

–νέο έργο–

Το νέο έργο του Ιβάν Βιριπάγεφ περνά μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Γκαλίν Στόεφ, ενός δημιουργού με βαθιά γνώση του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου. Τρεις ηθοποιοί από διαφορετικές χώρες συναντιούνται στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου για την παγκόσμια πρεμιέρα του I-ONE. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο μοιράζονται η Αντιγόνη Ντυσέν από την Αυστραλία, η Σοφία Κόκκαλη από την Ελλάδα και η Καρολίνα Ζέπα από την Πολωνία, συνθέτοντας από την πρώτη στιγμή μια σκηνική συνάντηση διαφορετικών ερμηνευτικών διαδρομών.

Αντλώντας έμπνευση από τη φόρμα και το πνεύμα της αρχαίας τραγικής παράδοσης, η Μήδεια επανέρχεται ως μια νέα, σύγχρονη τραγωδία για τον 21ο αιώνα. Μια σκηνοθετική πρόταση που δοκιμάζει τα όρια του μύθου και αναμετριέται με το πιο εύθραυστο υλικό του είδους μας: την τεχνολογία, την έννοια του εαυτού και της ταυτότητας.

Γραμμένο στα αγγλικά, το έργο είναι εξ αρχής διεθνές, τόσο ως προς την πρόθεση όσο και ως προς τη δραματουργική του ταυτότητα. Συνδέει τα αρχετυπικά μοτίβα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας με τη σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη, φουτουριστικές σκηνικές προσεγγίσεις και μια επείγουσα υπαρξιακή διερεύνηση γύρω από την ευθύνη, τη βούληση και τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης.

Η ιστορία μάς μεταφέρει σε ένα δυστοπικό μέλλον, στην Αμερική του 2050, όπου η ηρωίδα βρίσκεται αντιμέτωπη όχι μόνο με την ενοχή, τη βία και τη διάρρηξη της ταυτότητάς της, αλλά και με μια νέα μορφή τεχνολογικής μοίρας. Η Τζούντιθ διαπράττει την διπλή δολοφονία του θετού της γιου και της Γαλλίδας παιδαγωγού του – η οποία ήταν και ερωμένη του συζύγου της. Μια πράξη βαθιάς προσωπικής εκδίκησης που αντηχεί ως σύγχρονος απόηχος της Μήδειας του Ευριπίδη, οδηγώντας σε μη αναστρέψιμες συνέπειες. Η γυναίκα καταδικάζεται. Υποβάλλεται σε μια πειραματική ‘θεραπεία μεταστροφής’ μέσω του νευρωνικού εμφυτεύματος I-ONE, σχεδιασμένου να αναμορφώνει την εγκληματική συμπεριφορά. Ένα τεχνικό σφάλμα όμως διαγράφει τη μνήμη και τη συνείδησή της, απογυμνώνοντάς την από κάθε σταθερή αίσθηση εαυτού. Το θεϊκό στοιχείο της τραγωδίας μετασχηματίζεται εδώ σε τεχνολογικό πεπρωμένο: το εμφύτευμα παρακολουθεί, αναλύει και επεμβαίνει στη συνείδηση της Τζούντιθ, λειτουργώντας ως ένα σύγχρονο ανάλογο του Χορού στο αρχαίο δράμα.

Στη νέα του παράσταση, ο Γκαλίν Στόεφ, δεν αντιμετωπίζει την τεχνολογία ως υπόσχεση λύτρωσης, αλλά ως καθρέφτη της ανθρώπινης συνθήκης, θέτοντας εκ νέου το ερώτημα: τι απομένει όταν το ‘εγώ’ παύει να είναι βεβαιότητα;