Πώς κατοικώ

Gen 260

Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι.

Γιάννης Ρίτσος, Η σονάτα του σεληνόφωτος

Κοινοποίηση έξωσης. Δύο λέξεις που κόβουν τη μέρα ενός ηλικιωμένου άνδρα στα δύο. Τυπικό, ψυχρό και απρόσωπο, το έγγραφο θυροκολλείται στην πόρτα του, προαναγγέλλοντας έναν επικείμενο πλειστηριασμό. Ο νέος ιδιοκτήτης καταφτάνει και ίσως τα παπούτσια του να είναι λασπωμένα. Η στιγμή αυτή γίνεται αφορμή ώστε η μνήμη, ο χρόνος και ο χώρος να επαναπροσδιοριστούν αιφνίδια, δημιουργώντας έναν νέο εαυτό: εκείνον που αποβάλλεται. Καθώς ο ηλικιωμένος άνδρας μαζεύει τα πράγματά του, τον επισκέπτονται πειστήρια μιας ολόκληρης ύπαρξης: χαρές, σιωπές, απώλειες, καθημερινές τελετουργίες. Μια ζωή που γονιμοποιήθηκε, άνθισε και καρποφόρησε μέσα σε αυτούς τους τοίχους ξεριζώνεται βίαια. Μια εστία, ένα σπίτι ξηλώνεται.

Έμπνευση για την παράσταση Πώς κατοικώ, που ξεκίνησε ως διπλωματική εργασία, αποτέλεσαν η μυθολογία του Βυσσινόκηπου του Αντόν Τσέχοφ, καθώς και μια είδηση βγαλμένη μέσα από τις πολλές μικρές και μεγάλες τραγωδίες που εκτυλίχθηκαν ύστερα από πλειστηριασμούς κατοικιών στο πλαίσιο της διαρκώς επιδεινούμενης παγκόσμιας στεγαστικής κρίσης. Όλα τα παραπάνω έχουν έναν κοινό παρονομαστή, μία από τις λίγες βεβαιότητες της ζωής που όταν χάνεται, υποχωρεί εκκωφαντικά: το σπίτι. Το σπίτι που αποκτήθηκε με σχέδια και προσδοκίες, εκείνο που ανοικοδομήθηκε με λογισμό και όνειρο, που ενδύθηκε τις εποχές και τις ηλικίες μας. Το σπίτι που αγαπήθηκε και κατοικήθηκε.

Στον ιστό του έργου, δημοσιογραφικές πηγές και αρχεία ειδήσεων διασταυρώνονται με λογοτεχνικά και θεωρητικά κείμενα, ενώ πάνω στη σκηνή συμπλέκονται η μυθοπλασία και το ντοκουμέντο, η φαντασία και η άτεγκτη πραγματικότητα, κινηματογραφικές αναφορές και ποιητικά αποσπάσματα, θραύσματα αφηγηματικού και δραματικού θεάτρου. Ανάμεσα σε αυτά, στοιχεία του ιδιωτικού, όπως συνειρμοί, προσωπικές αναμνήσεις και καταγεγραμμένα συμβάντα, μετατρέπουν τη θεατρική σκηνή σε χώρο οικείο, έναν πρόσκαιρο οίκο όπου πάνω του προβάλλουμε τη δική μας σχέση με τα σπίτια που μας περιέχουν.

Το σπίτι στο Πώς κατοικώ δεν είναι ένα απλό αρχιτεκτονικό κέλυφος ούτε ένα σύνολο χώρων διαβίωσης. Είναι μια υπαρξιακή ρίζα, αυτό το πρώτο «Π» στον τίτλο που σκεπάζει σαν στέγη τη ζωή κάθε ανθρώπου.