σημείο Deborah Hay 
No time to fly

As Holy Sites Go

Πώς μπορεί μια χορογραφία να υπάρξει ταυτόχρονα ως κίνηση, ως γλώσσα και ως τρόπος να ξανασκεφτούμε την παρουσία του σώματος στον χώρο; Με το σημείο Deborah Hay, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου στρέφει το βλέμμα στο έργο μιας χορογράφου που συγκαταλέγεται στις καθοριστικές φυσιογνωμίες της αμερικανικής πρωτοπορίας. Το αφιέρωμα μας καλεί να σταθούμε σε αυτό το ριζοσπαστικά κριτικό και πυκνό σημείο που αποτελεί σήμερα το έργο της, το οποίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα μέσα από μια διευρυμένη πρόσκληση.

Συνδεδεμένη με το Judson Dance Theater, τη συλλογικότητα που σημάδεψε τη γέννηση του μεταμοντέρνου χορού στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1960, η Ντέμπορα Χέι ανανέωσε εκ θεμελίων τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη χορογραφία. Αντί να αντιμετωπίσει τη χορογραφία συμβατικά, ως σύνθεση και ακολουθία προκαθορισμένων βημάτων, στράφηκε στη γλώσσα, γράφοντας παρτιτούρες (scores) που ενεργοποιούνται μέσω υποθετικών ερωτήσεων, μετατρέποντας το σώμα και την αντίληψη σε πεδίο πειραματισμού και διερεύνησης.

Στον πυρήνα του προγράμματος βρίσκονται δύο έργα που φωτίζουν με καθαρότητα την έρευνα της δημιουργού. Το οριακό No Time to Fly (2010), το οποίο χορογραφεί και ερμηνεύει η ίδια, ζωντανεύει ξανά σε μια επικαιροποιημένη εκδοχή του αρχικού γραπτού score. Ως σόλο, συμπυκνώνει βασικά στοιχεία της πρακτικής της: την προσοχή, την εσωτερική εγρήγορση και την αποκωδικοποίηση της εμπειρίας τη στιγμή της εκτύλιξής της. Ακολουθεί το As Holy Sites Go (2011), το ντουέτο των Τζανίν Ντέρνινγκ και Ρος Γουόρμπι, που αποτελεί διασκευή της ίδιας παρτιτούρας. Σχεδιασμένες να παράγουν αυτόνομες αποκρίσεις χωρίς να χάνουν τον δομικό τους χαρακτήρα, οι παρτιτούρες της Ντέμπορα Χέι επιτρέπουν σε άλλους ερμηνευτές να αναμετρηθούν προσωπικά με το έργο της και να το μετασχηματίσουν. Στη διαδοχική τους ανάπτυξη, το κοινό έχει τη σπάνια δυνατότητα να κατανοήσει πώς μπορεί να γεννηθούν διαφορετικές εκδοχές από την ίδια χορογραφική παρτιτούρα.

*