Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ
Βασισμένο στο διήγημα του Δημήτρη Χατζή

Η γλυπτική είναι η τέχνη που αγαπώ

Δ.Χ.

Με αυτήν τη φράση ο Δημήτρης Χατζής ανοίγει το διήγημά του Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ. Μέσα σε αυτό, επιχειρώντας να περιγράψει τη γλυπτική, θα την ορίσει ανεπανάληπτα ως «έλλογη οργάνωση μέσα στον άλογο κόσμο».

Η αναγκαιότητα της Τέχνης για τον ‘τακτοποιημένο’ θεατή, η σύνδεσή του με τον άλογο και χαοτικό κόσμο όπου όλα τα ένστικτα βρίσκουν τη νομιμότητά τους, το θέμα της σχέσης του καλλιτέχνη με το δημιούργημά του, καθώς και το ίδιο το μυστήριο της γλυπτικής τέχνης και των υλικών της, αποτέλεσαν το έναυσμα για αυτή την παράσταση. Εδώ, η γλυπτική δεν αποτελεί απλώς θέμα, αλλά γίνεται η ίδια πρωταγωνίστρια πάνω στη σκηνή. Η πορεία του υλικού –από την επιδίωξη της τελειότητας και το ερώτημα για το τι τελικά αυτή σημαίνει, μέχρι τη φθορά και τη διάλυση– αναδύεται σε γλαφυρή μεταφορά της εσωτερικής διαδρομής της ηρωίδας.

Ποια είναι η σχέση του ζωντανού σώματος με το πρωτογενές υλικό; Ο πηλός εδώ δεν είναι σκηνικό αντικείμενο αλλά ζωντανό σώμα. Τα γλυπτά –μέσα από τη δουλειά της γλύπτριας Ισμήνης Τσοφίδου– τοποθετούνται ανάμεσα στον αφηγητή και τη μορφή της Ιζαμπέλας. Αποκτούν πνοή και μεταμορφώνονται για να αποκαλύψουν τη λεπτή και συχνά οδυνηρή σχέση μεταξύ δημιουργού, δημιουργήματος και παρατηρητή.

Η παράσταση είναι μια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος· μια εξερεύνηση του ορίου όπου η Τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή – και, ενίοτε, επικίνδυνη. Για μια ακόμα φορά, τα λόγια του συγγραφέα έρχονται να αποκαλύψουν τα δώρα της χωρίς όμως να πληγώσουν το μυστήριό της: «Και τ’ άγαλμα τότε, έτσι που ορθώνεται τελειωμένο σε ανθρώπινα μέτρα, στ’ ανθρώπινα μέτρα, είναι μια νίκη της εναντίωσης του ανθρώπου στην τυχαία του φύση».