Michel: Ασκήσεις θνητότητας

Από αυτό το μέρος που βρίσκομαι

από την ώρα που θα ανοίξω τα μάτια μου

δεν μπορώ να διαφύγω.

Είμαι σ’ αυτό.

Δεν μπορώ χωρίς αυτό.

Δεν μπορώ να το αφήσω.

Δεν μπορώ να πάω αλλού.

Μπορώ να πάω στην άλλη άκρη του κόσμου.

Μπορώ να κρυφτώ κάτω απ’ τα σκεπάσματα.

Μπορώ ακόμα και να αφήσω τον εαυτό μου να λιώσει κάτω από τον μεσημβρινό ήλιο.

Αυτό θα είναι εδώ.

Όπου είμαι εγώ.

Είναι εδώ, αδιαχώριστο.

Δεν είναι ποτέ αλλού.

Το σώμα μου.

Μισέλ Φουκώ

Το Michel: Ασκήσεις Θνητότητας είναι μια παράσταση πρωτότυπης δραματουργίας που πραγματεύεται θραύσματα καθημερινού λόγου, όπως αυτά αποτυπώνονται στον χώρο ενός γυμναστηρίου, καθώς και εμβληματικά κείμενα του δυτικού πολιτισμού. Βασισμένη στο σπουδαίο έργο του Μισέλ Φουκώ, Επιτήρηση και Τιμωρία, έχει ως κεντρικό άξονα το σώμα, το οποίο νοείται ως τόπος καθυπόταξης και κυριαρχίας των υποκειμένων. Το σώμα ως ένα σύστημα σημείων, ένα πεδίο λειτουργιών, μια μηχανή που μπορεί να αναλυθεί, να ελεγχθεί και να παράγει μέσα από την επιτήρηση, την άσκηση, τη θεραπεία, την πρόληψη, την αισθητικοποίηση και τον κολασμό.

Ταυτόχρονα, η παράσταση επιδιώκει να αναδείξει διαφορετικούς τύπους σύγχρονων αθλούμενων και ασθενών, αναζητώντας τους λόγους για τους οποίους τους συναντάμε στους χώρους άσκησης, στα φαρμακεία, στα ιδιωτικά ιατρεία και στα διατροφολογικά κέντρα. Θέτει έτσι τα εξής ερωτήματα: Ποια είναι η ‘τελετουργία’ που εφαρμόζει ένας άνθρωπος στην καθημερινότητά του, προκειμένου να προστατεύσει το σώμα του από τον πόνο και τη φθορά; Πόσο χρόνο και χρήμα ξοδεύει γι’ αυτό; Γιατί ο σύγχρονος πολιτισμός αντιμετωπίζει τον θάνατο ως αποτυχία, αναπτύσσοντας παράλληλα ολοένα και περισσότερες τεχνικές παράτασης της ζωής;

Μέσα σε ένα δυστοπικό και ανταγωνιστικό σκηνικό περιβάλλον, τέσσερις αθλούμενοι πολίτες καλούνται να αποδώσουν όσο περισσότερο μπορούν, για να εξασφαλίσουν την παραμονή τους στην κοινωνία, την παραγωγή, τη ζωή. Πρόκειται για ένα περιβάλλον απόδοσης και επιβίωσης, όπου οι αθλούμενοι προσπαθούν να αποδείξουν ότι μπορούν να αποτελέσουν λειτουργικά μέρη μιας παραγωγικής κοινωνίας.

Με όχημα τόσο το χιούμορ όσο και το στοιχείο του δράματος, η παράσταση –που βασίζεται σε συνεντεύξεις– ταλαντεύεται ανάμεσα στον ρεαλισμό, την καθαρή μυθοπλασία και τον σουρεαλισμό, για να επιστρέψει τελικά σε μια ατόφια καλλιτεχνική πρόσληψη και αποτύπωση της πραγματικότητας.